زیبا

X

زیبا


	\|+\| نوشته شده توسط رمیسا در شنبه یکم تیر 1387 \|


	تفال حالمان بد نيست غم كم مي خوريم كم كه نه هر روز كم كم مي خوريم آب مي خواهم شرابم مي دهند عشق مي ورزم عذابم مي دهند خود نمي دانم كجا رفتم به خواب ز چه بيدارم نكردي آفتاب خنجري بر قلب بيمارم زدند بي گناهي بودم و دارم زدند دشنه اي نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمي پشتم شكست سنگ را بستند و سگ آزاد شد يك شبه بيداد آمد داد شد عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام عشق اگر اينست مرتد مي شوم خوب اگر اينست من بد مي شوم بس كن اي دل نابساماني بس است كافرم ديگر مسلماني بس است در ميان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ي مردم شدم بعد از اين با بي كسي خو مي كنم هر چه در دل داشتم رو مي كنم نيستم از مردم خنجر بدست بت پرستم بت پرستم بت پرست بت پرستم بت پرستي كار ماست چشم مستي تحفه ي بازار ماست درد مي بارد چو لب تر مي كنم طالعم شوم است باور مي كنم من كه با دريا تلاطم كرده ام راه دريا را چرا گم كرده ام قفل غم بر درب سلولم مزن من خودم خوش باورم گولم مزن من نمي گويم كه خاموشم مكن من نمي گويم فراموشم مكن من نمي گويم كه با من يار باش من نمي گويم مرا غمخوار باش من نمي گويم دگر گفتن بس است گفتن اما هيچ نشنفتن بس است روزگارت باد شيرين شاد باش دست كم يك شب تو هم فرهاد باش آه در شهر شما ياري نبود قصه هايم را خريداري نبود واي رسم شهرتان بيداد بود شهرتان از خون ما آباد بود از در و ديوارتان خون مي چكد خون من فرهاد، مجنون، مي چكد خسته ام از قصه هاي شومتان خسته از همدردي مسمومتان اينهمه خنجر دل كس خون نشد اينهمه ليلي كسي مجنون نشد آسمان خالي شد از فريادتان بيستون در حسرت فرهادتان كوه كندن گر نباشد پيشه ام بويي از فرهاد دارد تيشه ام عشق از من دور و پايم لنگ بود قيمتش بسيار و دستم تنگ بود گر نرفتم هر دو پايم خسته بود تيشه گر افتاد دستم بسته بود هيچ كس دست مرا وا كرد ؟ نه فكر دست تنگ ما را كرد ؟ نه هيچ كس از حال ما پرسيد ؟ نه هيچ كس اندوه ما را ديد؟ نه هيچ كس چشمي برايم تر نكرد هيچ كس يك روز با من سر نكرد هيچ كس اشكي براي ما نريخت هر كه با ما بود از ما مي گريخت چند روزيست كه حالم ديدني است حال من از اين و آن پرسيدني است گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفأل مي زنم حافظ ديوانه فالم را گرفت يك غزل آمد كه حالم را گرفت ما ز ياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم . \|+\| نوشته شده توسط رمیسا در دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387 \|


	درس یک قهرمان افسانه ای تنیس ویمبلدون به خاطر خون آلوده ای که در جریان یک عمل جراحی در سال 1983 دریافت کرد، به بیماری ایدز مبتلا شد و در بستر مرگ افتاد. او از سراسر دنیا نامه هایی از طرفدارانش دریافت کرد. یکی از طرفدارانش نوشته بود: «چرا خدا تو را برای چنین بیماری دردناکی انتخاب کرد؟‌» آرتور در پاسخش نوشت: در دنیا، 50 میلیون کودک بازی تنیس را آغاز می کنند. 5 میلیون نفر یاد می گیرند که چگونه تنیس بازی کنند. 500 هزار نفر تنیس را در سطح حرفه ای یاد می گیرند. 50 هزار نفر پا به مسابقات می گذارند. 5 هزار نفر سرشناس می شوند. 50 نفر به مسابقات ویمبلدون راه پیدا می کنند، چهار نفر به نیمه نهایی می رسند و دو نفر به فینال ... و آن هنگام که جام قهرمانی را روی دستانم گرفته بودم، هرگز نگفتم خدایا چرا من؟ و امروز هم که از این بیماری رنج می کشم، نیز نمی گویم خدایا چرا من؟ \|+\| نوشته شده توسط رمیسا در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 \|


	پای کشیدم ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند از گوشه‌ی بامی که پریدیم ، پریدیم رم دادن صید خود از آغاز غلط بود حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم کوی تو که باغ ارم روضه‌ی خلد است انگار که دیدیم و ندیدیم، ندیدیم صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن گر میوه‌ی یک باغ نچیدیم و نه چیدیم ، نچیدیم سرتا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم وحشی سبب دوری و این قسم سخنها آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم \|+\| نوشته شده توسط رمیسا در یکشنبه هجدهم فروردین 1387 \|


	بهار می رسد،اما بهار می رسد اما ز گل نشانش نیست نسیم ،رقص گل آویز گل فشانش نیست دلم به گریه خونین ابر می سوزد که باغ،خنده به گلبرگ ارغوانش نیست چمن بهشت کلاغان و بلبلان خاموش! بهار نیست به باغی که باغبانش نیست. چه دل گرفته هوایی،چه پافشرده شبی که یک ستاره لرزان در آسمانش نیست! کبوتری که در این آسمان گشاید بال دگر امید رسیدن به آشیانش نیست. ستاره نیز به تنهایی اش گمان نبرد کسی که همنفسش هست و همزبانش نیست! جهان به جان من آنگونه سردمهری کرد، که در بهار و خزان،کار با جهانش نیست ز یک ترانه به خود رنگ جاودان نزند دلی که چون دل من رنج جاودانش نیست. \|+\| نوشته شده توسط رمیسا در جمعه دوم فروردین 1387 \|


	عدم رفتی و بی پناهی من را رقم زدی چشمان بی گناه مرا رنگ غم زدی من سالهاست مانده ام و درد میکشم از تیر غربتی که به بال و پرم زدی هستی من به شوق تو بودم به شوق عشق از من مرا گرفتی و رنگ عدم زدی از من مرا گرفتی و دادی به دست باد بر تکه تکه های غرورم قدم زدی رفتی و بی پناهی من نقل قصه هاست رفتی و حال و روز مرا هم به هم زدی اي اسطوره ي قلبم من براي رفتنت مرثيه نخواندم اما تو اسان براي چشمانم فاتحه خواندي... \|+\| نوشته شده توسط رمیسا در یکشنبه پنجم اسفند 1386 \|


	اتش ‎ خانه ام آتش گرفتست‎ آتشی جانسوز‎ هر طرف می سوزد این آتش ‏‎ پرده ها و فرش ها را‎ تارشان با پود‎ من به هر سو می دوم گریان ‏‎ در لهیب آتش پر دود‎ وز میان خنده هایم تلخ ‏‎ و خروش گریه ام ناشاد ‏‎ از درون خسته سوزان ‏‎ می کنم فریاد ، ای فریاد‎ خانه ام آتش گرفتست‎ آتشی بی رحم ‏‎ همچنان می سوزد این آتش‎ نقش هایی را که من ‏‎ بستم به خون دل ‏‎ بر سر و چشم درو دیوار ‏‎ در شب رسوای بی ساحل ‏‎ وای بر من ‏‎ وای بر من‎ سوزد و سوزد غنچه هایی را که پروردم‎ بدشواری در دهان گود گلدان ها ‏‎ روز های سخت بیماری ‏‎ از فراز بامهاشان شاد ‏‎ دشمنانم موزیانه خنده های فتحشان بر لب‎ بر من آتش بجان ناظر‎ در پناه این مشبک شب ‏‎ من بهر سو می دوم گریان ‏‎ از این بیداد می کنم فریاد ، ای فریاد‎ وای بر من همچنان می سوزد این آتش‎ آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان ‏‎ وانچه دارد منظر و ایوان ‏‎ من بدستان پر از تاول ‏‎ این طرف را می کنم خاموش ‏‎ وز لهیب آن روم از هوش ‏‎ زان دگر سو شعله برخیزد ، بگردش دود ‏‎ تا سحرگاهان که میداند ‏‎ که بود من شود نابود ‏‎ خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر ‏ ‎ صبح از من مانده بر جا : « مشت خاکستر‎ » وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب ‏‎ مهربان همسایگانم ازپی امداد ‏‎ سوزدم این آتش بیداد گر بنیاد \|+\| نوشته شده توسط رمیسا در جمعه پنجم بهمن 1386 \|


	تب پا گرفته زمانی است مدید ناخوش احوالی در پیکر من دوستانم روفقای محرم! به هوایی که حکیمی بر سر مگذارید این دلاشوب چراغ روشنایی بدهد در من! من به تن دردم نیست یک تب سرکش تنها پکرم ساخته و دانم این را که چرا و چرا هر رگ من از تن من سفت و سقط شلاقی ست که فرود آمده سوزان دمبدم در تن من. تن من یا تن مردم همه را با تن من ساخته اند و به یک جور و صفت میدانم که در این معرکه انداخته اند نبض می خواندمان با هم و میریزد خون لیک کنون به دلم نیست که دریابم انگشت گذار کز کدامین رگ من خونم می ریزد بیرون یکی از همسفرانم که در این واقعه می برد نظر گشت دچار به تب ذات الجنب و من اکنون در من تب ضعف است بر آورده دمار من نیازی به حکیمانم نیست "شرح اسباب" من تب زده در پیش من است بجز آسودن درمانم نیست من به از هر کس سر بدر میبرم از دردم آسان که ز چیست با تنم توفان رفته است از تنم خون فراوان رفته است تبم از ضعف من است تبم از خونریزی \|+\| نوشته شده توسط رمیسا در دوشنبه یکم بهمن 1386 \|


	اگر اگر دروغ رنگ داشت هر روز،شاید ده ها رنگین کمان در دهان ما نطفه میبست و بیرنگی کمیاب ترین چیزها بود اگر عشق، ارتفاع داشت من زمین را در زیر پای خود داشتم و تو هیچگاه عزم صعود نمیکردی آنگاه شاید پرچم کهربایی مرا در قله ها به تمسخر میگرفتی اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت عاشقان سکوت شب را ویران میکردند اگر براستی خواستن توانستن بود محال نبود،وصال و عاشقان که همیشه خواهانند همیشه میتوانستند تنها نباشند اگر گناه وزن داشت هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد تو از کوله بار سنگین خویش ناله میکردی و شاید من، کمر شکسته ترین بودم اگر غرور نبود چشمهای مان به جای لبها سخن نمیگفتند و ما کلام دوستت دارم را در میان نگاه های گهگاه مان جستجو نمیکردیم اگر دیوار نبود نزدیک تر بودیم، همه وسعت دنیا یک خانه میشد و تمام محتوای یک سفره سهم همه بود و هیچکس در پشت هیچ ناکجایی پنهان نمیشد اگر ساعتها نبودند آزاد تر بودیم، با اولین خمیازه به خواب میرفتیم و هر عادت مکرر را در میان بیست و چهار زندان حبس نمیکردیم اگر خواب حقیقت داشت همیشه با تو در کنار آن ساحل سبز لبریز از ناباوری بودم هیچ رنجی بدون گنج نبود اما گنجها شاید، بدون رنج بودند اگر همه ثروت داشتند دلها سکه را بیش از خدا نمی پرستیدند و یکنفر در کنار خیابان خواب گندم نمیدیدید تا دیگری از سر جوانمردی بی ارزشترین سکه اش را نثار او کند اما بی گمان صفا و سادگی میمرد، اگر همه ثروت داشتند اگر مرگ نبود همه کافر بودند و زندگی بی ارزشترین کالا بود ترس نبود،زیبایی نبود و خوبی هم، شاید اگر عشق نبود به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟ کدام لحظه نایاب را اندیشه میکردیم؟ و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟ آری! بیگمان پیش از اینها مرده بودیم اگر عشق نبود اگر کینه نبود قلبها تمام حجم خود را در اختیار عشق میگذاشتند من با دستانی که زخم خورده توست گیسوان بلند تو را نوازش میکردم و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم به یادگار نگه میداشتی و ما پیمانه هایمان را در تمام شبهای مهتابی به سلامتی دشمنانمان می نوشیدیم اگر خداوند یک آرزوی انسان را برآورده میکرد من بیگمان دوباره دیدن تو را آرزو میکردم و تو نیز هرگز ندیدن من را آنگاه نمیدانم براستی خداوند کدامیک را میپذیرفت؟ \|+\| نوشته شده توسط رمیسا در جمعه هفتم دی 1386 \|


	هدیه جامه ای بافته ام تارو پودش از عشق خواستم تا به تو اش هدیه کنم لیک دیدم که در آن گوشه باغ لاله ای پنهانی با نسیمی می گفت جامه ی عشق برازنده ی هر قامت نیست \|+\| نوشته شده توسط رمیسا در چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386 \|